संतांचा साह्यकारी पंढरिसी पाहिला ॥

कटि पाणी ठेवुनीया स्थिर विटे राहिला ॥धृ०॥

नामदेवा घरी टोप्या अंगडी शीवतो ॥

सावत्याच्या घरी प्रेमे हार हा गुंफितो ॥

अंत्यजा चोख्यासंगे ढोरे हा ओढितो ॥

नाहि कवडी देत कोणी भक्तीने बांधिला ॥संताचा०॥१॥

तुकोबा वाणियाचा सवदा हा वीकितो ॥

कबीर बालकाचे शेले हा वीणितो ॥

रोहिदासागृहि जोडे प्रेमाने बांधितो ॥

नाथाच्या घरी स्कंधी जलघट वाहिला ॥संताचा०॥२॥

पतिसेवा करुनीया सखुसवत जाहला ॥

निराबाई कन्यकेचा विषप्याला प्राशिला ॥

जनिसंगे दळू कांडू हरि कैसा लागला ॥

दावि करुनी सगुण लीला प्रेमे म्या गाइला ॥संताचा०॥३॥

त्रिभुवन माउलीये हा जाच सोसेना ॥

त्रैलोक्यभार घेसी येऊ दे करुणा ॥

षट्‌शत्रू मत्त झाले बहु करिती जाचना ॥

किति अंत बघसि आता कृश देह जाहला ॥संताचा०॥४॥

बहु दीन झाले माते माहेर दाखवी ॥

निज दासा गरुडराया मज मूळ पाठवी ॥

दिनरजनी मन माझे तव लीला आठवी ॥

पदि लीन झालि कृष्णा ने वेगे विठ्ठला ॥संताचा०॥५॥