भीमातटिची माय विठाई ॥

एक विटेवरी तिष्ठत राही ॥ भीमा ॥धृ०॥

किति कनवाळू पूर्ण दयाळू ॥

या मायेते आप-पर नाही ॥भी०॥१॥

जनाबाइचे दळण दळूनी ॥

चंद्रभागेतटि लुगडी धूवी ॥भीमा०॥२॥

सखूबाइची सवत जाहली ॥

पतिसेवेसी तत्पर राही ॥भीमा०॥३॥

नाथासंगे पाणि वाहिले ॥

कावड स्कंधी घेउन जाई ॥भीमा०॥४॥

अंत नको मम पाहू आता ॥

हे जगजननी नमि कृष्णा ही ॥ भीमा०॥५॥