चाफा बोलेना, चाफा चालेना,
चाफा खंत करी काही केल्या फुलेना ॥ध्रु०॥
गेले आंब्याच्या वनी
म्हटली मैनासवे गाणी
आम्ही गळ्यात गळे मिळवून.
गेले केतकीच्या बनी
गंध दर्वळला वनी
नागासवे गळाले देहभान.
आले माळ सारा हिंडुन
हुंबर पशूंसवे घालुन
कोलाहलाने गलबले रान.
कडा धिप्पाड वेढी
घाली उड्यावर उडी
नदी गर्जुन करी विहरण.
मेघ धरू धावे
वीज चटकन लवे
गडगडाट करी दारुण.
लागुन कळिकेच्या अंगा
वायु घाली धांगडधिंगा
विसरुनी जगाचे जगपण.
सृष्टि सांगे खुणा
आम्हा मुखस्तंभ राणा
मुळी आवडेना ! रे आवडेना !!
चल ये रे ये रे गड्या !
नाचु उडु घालु फुगड्या
खेळु झिम्मा, झिम् पोरी झिम्-पोरी झिम् !
हे विश्वाचे आंगण
आम्हा दिले आहे आंदण
उणे करू आपण दोघेजण
जन विषयाचे किडे
यांची धाव बाह्याकडे
आपण करू शुद्ध रसपान.
दिठी दीठ जाता मिळुन
गात्रे गेली पांगळुन
अंगी रोमांच आले थरथरून
चाफा फुली आला फुलून
तेजी दिशा गेल्या आटुन
कोण मी-चाफा ? कोठे दोघे जण ?