आडवाटेला दूर एक माळ
तरू त्यावर ती एकला विशाळ
आणि त्याच्या बिलगोनिया पदास
जीर्ण पाचोळा पडे तो उदास !
उषा येवो शिंपीत जीवनासी
निशा काळोखी दडवु द्या जगासी
सूर्य गगनांतुनि ओतु द्या निखारा
मूक सारे हे साहतो बिचारा !
तरूवरची हसतात त्यास पाने
हसे मुठभर ते गवतही मजेने,
वाटसरु, वा तुडवीत त्यास जात
परी पाचोळा दिसे नित्य शान्त !
आणि अंती दिन एक त्या वनात
येइ धावत चौफेर क्षुब्ध वात
दिसे पाचोळा, घेरुनी तयाते
नेइ उडवुनि त्या दूर दूर कोठें !
आणि जागा हो मोकळी तळाशी
पुन्हा पडण्या वरतून पर्णराशी !