रात्र अशी अन्धेरी

तेवत ना दीप कुठे

चुकलेली चाकोरी

अन्थरले पथि काटे

तूच इथे पाठविले

तूच दिवे मालविले

पंकी पद पडता मग

बघशी का रागाने ?

आशा रात्री रचते

वैभवशाली नगरी

अनुभव परि तुडवित ती

येतो दिवसा दारी

करुनीया विकट हसे

आशेला आणि पुसे

वेड्यापरि बसशी का

रात्रीची जागत तू ?

मातीचा इमला हा

कणकण हळू ढासळतो

अविरत नद काळाचा

भवताली फेसळतो

लाटा उठती, फुलती

भिंती पडती, बुडती

अन्ती अवशेष नुरे

हीच असे का नियती !